Veiligheid. Met de V van Vlaanderen

Vooral de N-VA blonk afgelopen zomer – tot vandaag nog – uit in het spuien van de wildste ideeën. Tegen de achtergrond van het toenemende moslimterrorisme, vond de jonge partij – ze vierde zondag haar vijftienjarig bestaan – het nodig met allerlei plannen voor de dag te komen die de strijd tegen onveiligheid en terreur zouden opvoeren.

Boerkini’s

De fractieleider in de Kamer stelde voor om de meningsvrijheid in te perken. Voor sommige meningen van sommige mensen, moeten we geen verdraagzaamheid meer aan de dag leggen. Daarbij viseerde hij vooral extremistische ideeën die niet stroken met onze westerse ideeën, gekleurd door verlichting en voortschrijdend inzicht. De Roover werd daar later door zijn fractiegenoot en hoogleraar staatsrecht Hendrik Vuye voor teruggefloten, maar het idee bleef vooral hangen dat de N-VA de gespierde taal niet schuwt, en een heuse veiligheidsmuur rond het land wil optrekken.

Een volgende steen die werd gelegd, gebeurde door Vlaams Parlementslid Nadia Sminate. De jonge Sminate – in een ver verleden nog lingeriemodel – is de eerste burgemeester van allochtone afkomst in Vlaanderen. De burgemeester van Buggenhout riep op tot een boerkiniverbod. Daarin werd ze bijgestaan door jongerenvoorzitter Tomas Roggeman die het begrip Leitkultur nog eens muntte en algemeen N-VA-voorzitter Bart De Wever, die ook burgemeester is van Antwerpen. Niet dat er op het strand van Sint-Anneke (in Antwerpen) al boerkini’s waren gespot, evenmin aan de Vlaamse kust. Maar het was nog maar eens een ideetje om de wetgeving aan te passen en aan één vrijheid te knibbelen opdat we onze verworven vrijheid zouden kunnen behouden.

Andere plannen van Bart De Wever, namelijk het voorstel om een Belgische Patriot Act in te stellen, leidden eveneens tot de nodige misbaar en boegeroep aan de zijlijn. Partijen als sp.a en Open Vld reageren verdeeld. Zeker de sociaaldemocratische sp.a neigt – onder haar voorzitter John Crombez – de N-VA op vele punten wel te volgen, zonder dat met zoveel woorden te zeggen. De top van de Open Vld reageert afwijzend, waarschuwt voor een light-versie van het erdoganistische Turkije (aan de Noordzee dan), maar zal toch vooral erom kiezen deel te kunnen uitmaken van het huidige kabinet. De liberale partij is immers al voldoende kiezers kwijtgeraakt aan de N-VA.

En zo kregen we – de hele zomer lang – het ene idee na het andere. Niet altijd intern doorgepraat. Niet steeds getoetst aan de grondwet. Met soms tegengeluiden in de N-VA, een partij die tot voor kort nog een ijzeren kadaverdiscipline getekend was, zelfs van Vlaams minister-president Geert Bourgeois en Vlaams Parlementsvoorzitter Jan Peumans. Die stonden een paar keer op de rem. Al lijken ze vooral te willen zeggen dat het gespierde beleid dat Bart De Wever voor België wil, niet zo erg gespierd zal zijn en – uiteraard – binnen de principes van de rechtsstaat zou vallen. (Alsof iemand daaraan zou twijfelen, maar ja, dat gebeurt wel, en dan vooral bij de christendemocratische regeringspartner CD&V.)

Ondertussen goot de N-VA alle ideetjes die afgelopen zomer werden gespuid en getoetst in een nieuw plan: Niveau V, met de ‘v’ van ‘veiligheid’. Dat dat plan haast volledig op maat gemaakt is van de Belgische instellingen, is tekenend voor een Vlaams-nationalistische partij. De partij streeft immers – officieel dan toch – naar een onafhankelijk Vlaanderen. Maar met plannen als dit en sterkhouders in de federale regering als Jan Jambon (Binnenlandse Zaken, de man wordt met de dag populairder) en Theo Francken (Asiel en Migratie, hij pakt het vluchtelingenprobleem aan en wordt alom geprezen), lijkt dat Vlaams-nationalisme nog meer naar de achtergrond geschoven dan bij de regeringsvorming, toen werd beslist van het Vlaams-Waalse conflict geen issue te maken.

België

Belangrijk daarbij is dat de N-VA haar rechterflank blijft toedekken. En als aanbodspartij het debat blijft leiden – andere partijen komen met moeite aan de bak in de media. Al een half jaar staat de wijzer van de opiniepeilingen op verlies. Antimigratiepartij Vlaams Belang is daar debet aan, en wrijft al in de handen. Die partij kijkt ernaar uit in 2019 haar uitgedunde rangen terug te kunnen versterken. De N-VA wil vooral aantonen dat een gespierd beleid voeren wel degelijk kan – zelfs als je compromissen moet sluiten, en dat stemmen voor het eeuwig tot de oppositie verdoemde Belang een maat voor niets is.

Of de kiezers daar straks ook zo over zullen denken, is nog lang koffiedikkijken. Eén ding is alvast zeker. In de Belgische politiek: geen zomers meer.

En ik zou het haast vergeten: in Wallonië lag niemand wakker van de Vlaamse ballonnen. Daar was er wél zomer. En wat voor een. In een recente peiling blijkt dat maar liefst 20% van de Franstalige Belgen het zou zien zitten, mochten ze dat enigszins kunnen, om voor de N-VA te stemmen. Voor een Vlaams-nationalistische en separatistische partij dus. Blijkbaar hebben ze daar té veel in de zon gezeten …