NET ONDER BRUSSEL BEGINT DE MÉDITERRANÉE

In het gedefederaliseerde België is vooral in Vlaanderen de roep luid om méér bevoegdheden. Maar ook voor ‘fiscale responsabilisering’. Dat heet: overheveling van de fiscale bevoegdheden conform de politieke bevoegdheden. In mensentaal: deelstaten moeten zelf belastingen kunnen heffen om hun eigen beleid mee te financieren. Dat is nu niet het geval. De deelstaten krijgen grote toelagen van de federale overheid, die de belastingen int bij burgers en bedrijven. Deelstaten hoeven dus geen verantwoordelijkheid af te leggen voor hun uitgaven. En hoeven in principe zelfs niet de tering naar de nering te zetten. Het geld komt toch als manna uit de federale hemel gevallen.

Netto-betaler en netto-ontvanger

De deelstaat Vlaanderen trachtte altijd al begrotingen in evenwicht af te sluiten. Dat lukte haar doorgaans vrij aardig, al wordt dat in de huidige economische omstandigheden, waar economische groei haast onbestaande is, steeds moeilijker. Wallonië en vooral Brussel sluiten al jaren negatief af. Vlaanderen is daardoor een netto-betaler, Wallonië een netto-ontvanger. Zoals Engeland een betaler is en Schotland een ontvanger in het Verenigd Koninkrijk. Of Nederland een betaler en Griekenland een ontvanger in de EU.

Hetzelfde geldt in de sociale zekerheid. Hoewel Franstaligen en belgicisten weleens beweren dat zij ‘vroeger’ de sociale zekerheid van het arme Vlaanderen spijsden, blijkt dat niet het geval. Er was immers geen sociale zekerheid voor de oprichting bij wet op 30 december 1944. En ook in de periode daarvoor inde de centrale overheid relatief meer belastingen in het Nederlandstalige noorden van het land dan het Franstalige zuiden, hoewel net dat geïndustrialiseerd was.

2000 euro per Vlaming

Vandaag worden de transfers in de sociale zekerheid van Vlaanderen naar Franstalig België, afhankelijk van de bron, geschat op tussen de zes en de zestien miljard euro. Vlaams minister-president Geert Bourgeois bestelde recent een nieuwe studie, om het bedrag correct te berekenen.

Ervan uitgaande dat het twintig jaar oude Actiecomité Vlaamse Sociale Zekerheid, een studiecentrum dat de defederalisering beoogt, zijn cijfers op een rijtje heeft, zou het momenteel om 12 miljard euro gaan. Per jaar. Concreet: 1919 euro voor elke Vlaming, pasgeborene of kranige honderdjarige …

Dat bedrag, zo stelt hetzelfde actiecomité, ‘vloeit jaarlijks geruisloos en ongecontroleerd weg, hoofdzakelijk naar Wallonië. (…) Deze gulle geldstroom maakt het bovendien onmogelijk om precies te controleren waaraan Wallonië zijn geld besteed.

Zijn er dan in Wallonië zoveel meer zieken, gehandicapten, werklozen …? Feit is alvast dat het verschil tussen de gemiddelde ziektekosten voor een Vlaming (€ 2108,87) en een Waal (€ 2244,94) toeneemt. Het bedroeg in 2015 136,07 euro per persoon (tegenover € 113,46 in 2014). Of nog: in Wallonië werd er in 2015 per hoofd 6,4% meer uitgegeven voor gezondheidszorg.

Deze gegevens zijn alom bekend in noord en zuid. Er wordt echter weinig over bericht. Franstaligen schermen graag met het ethisch dure woord ‘solidariteit’, opdat Vlaanderen jaarlijks blijft Wallonië onderhouden. Maar waarom? Wallonië heeft een andere gezondheidscultuur. Men gaat er meer naar specialisten en ziekenhuizen, Vlamingen verkiezen de huisarts. In Franstalig België worden ook veel meer hoogtechnologische scantechnieken gebruikt, in Vlaanderen springt men daar veel spaarzamer mee om. Als elke deelstaat eigen keuzes maakt, waarom moet de ene dan opdraaien voor de keuzes van de andere?

Generatiewerkloosheid zorgt wel voor meer mensen die ongezond leven in Wallonië. Maar de ginds almachtige socialistische partij (PS) houdt zijn kiezers graag arm en dom, ze zouden het anders wel eens in hun hoofd kunnen krijgen voor een andere partij te zorgen. Cliëntelisme, heet zoiets.

Ondanks de vele transfers in de sociale zekerheid in het algemeen, en de gezondheidszorg in het bijzonder, blijft Wallonië aan een Vlaams infuus hangen. Ooit werd Duitsland de zieke man van Europa genoemd, maar de sociaaldemocratische kanselier Schroeder snoeide, saneerde en hervormde. Vlaanderen sluit aan bij Noord-Europa wat politiek bedrijf en budgettering betreft. Eventjes ten zuiden van Brussel heerst een Latijnse cultuur. Zoals in Portugal, Spanje, Italië. En Griekenland. 20 kilometer onder Brussel begint het dolce far niente van het mediterraanse zuiden. Alleen het weer wil niet mee …