De leugen regeert

Jacqueline Galant, federaal – dus Belgisch – minister voor de Franstalige liberale partij MR had het voorbije anderhalf jaar al een weinig indrukwekkend parcours gereden. Vorige week ging het op een paar dagen tijd van kwaad naar erger. Ze maakte de fout te veel, en het werd duidelijk dat ze gelogen had over een Europees rapport. De smet dreigde op de premier terecht te komen, die van dezelfde partij is. En dus moest er worden ingegrepen. En snel.

Waarover ging het? Uit een Europees luchtvaarrapport bleek dat er acht ernstige moeilijkheden waren met de veiligheid op de nationale luchthaven van Zaventem bij Brussel. Die informatie was wel doorgestroomd, maar er werd weinig tot niets mee gedaan. Er werd de minister verweten verantwoordelijk te zijn voor de aanslagen, die hadden vermeden kunnen worden mochten cruciale veiligheidsvoorschriften zouden zijn nageleefd. Quod non. Het EU-veiligheidsrapport had daar nochtans voor gewaarschuwd. Alleen, Galant beweerde bij hoog en laag dat ze geen weet had van dat rapport, wat buiten de topambtenaar Laurent Ledoux gerekend was. Hij diende zijn ontslag in en maakte daarmee de leugens van Galant publiek.

En zo lijkt de huidige federale regering lijkt met spuug en plaktouw aan elkaar te houden. Er is weinig nodig voor een crisis. En dus is het kurieren am Symptom. De regering sloopt zich van de ene interne ruzie naar de volgende mediarel. Elke week is er wel iets nieuws.

Zo is Jan Jambon, federaal minister van Binnenlandse Zaken en Veiligheid voor de rechts-Vlaamse N-VA, deze week de pineut in de media. In een interview met de krant De Standaard liet hij zich ontvallen dat na de aanslagen in en om Brussel op 22 maart, ‘een significant deel van de moslimgemeenschap’ zou gedanst hebben. Blijkbaar kan hij die uitspraak niet echt waarmaken – wat is significant, en als dat zo is, waar hebben die danspartijen dan plaats gevonden – en dus reageren media en linkse opiniemakers en alle andere politieke partijen unisono dat Jambon die woorden hard moet kunnen maken. Die laatste heeft daar weinig zin in, zijn woordvoerder prevelt iets over semantische discussies, maar het land staat alweer op zijn achterste poten. Semantisch is het nochtans inderdaad. Want televisiecamera’s legden wel ‘jongeren’ vast die met stenen naar de politie gooiden. Blijkbaar minder erg dan dansende ‘jongeren’.

En zo sukkelt België van de ene morele verontwaardiging in de andere ontzetting. Van de ene mediarel in de andere leugen-om-bestwil van een gezagsdrager. Soms lijkt het wel een race to the bottom, alsof niets in dit land mag werken, alsof dit land zelf niet langer werkt.

Er zijn wel al enkele opiniemakers die het ontslag van Jambon vragen, maar die roep klinkt nog niet al te luid. De coalitiepartners wrijven in de handen omdat de populaire politicus wat wankelt. Maar ze kunnen zich geen heuse regeringscrisis permitteren. En als in de huidige context – met een verhoogd veiligheidsrisico en de moslimterreur vers in het achterhoofd –  veiligheidsminister Jambon zou moeten gaan, zit de regering pas écht in een diepe crisis.

Sneller dan verwacht moest ‘madame Non’ Joëlle Milquet wel gaan. Het kopstuk van de gewezen christendemocratische partij cdH oefende een belangrijk ministermandaat uit in de Franse Gemeenschapsregering. (Franstalig België heeft twee parlementen en twee regeringen, telkens een voor de Franse Gemeenschap en voor Wallonië, wat niet hetzelfde is.) Omdat de klacht reëler werd dat ze spookpersoneel had aangeworven die niet voor haar ministerkabinet, maar voor haar persoonlijke verkiezingscampagne werkte, mocht ze gaan. Er waren te veel bewijzen naar boven gekomen dat ze de wet op verkiezingsuitgaven had overtreden. Saillant detail: ze wordt opgevolgd door twee (2 dus) nieuwe ministers. Meerkost voor de al zo armlastige Franse Gemeenschap: 600.000 euro. Een dure prijs, die haar partijvoorzitter Benoît Lutgen graag betaalt om zijn grote concurrente voorgoed te dumpen en het rijk voor zich alleen te hebben.

En zo sukkelt dit land verder. Op één week mochten twee ministers gaan. Omdat ze flagrant gelogen hadden. Een andere wankelt, omwille van een semantische discussie of een leugentje om bestwil. In België regeert de leugen. De vraag is alleen voor hoe lang.