Absurdistan, het bestaat

Toen ik begin januari begon met een wekelijks stuk over wat politiek-cultureel Vlaanderen c.q. België beroert – en telkens in 4000 tekens (en ja, dit wordt een langer stuk) – meende ik dat ik een cursus ‘Belgium for dummies’ moest beginnen, of toch op z’n minst ‘Belgium for Dutchies’. In de ogen van mijn noorderburen moet België wel een bizar en surrealistisch land zijn, met te veel parlementen, politici en regeringen. Met – naargelang het standpunt – 2,5, drie, of vier deelstaten. Met een hoofdstad die hoofdstad is van zichzelf, van België en van Europa, maar in feite bestaat uit negentien afzonderlijke gemeenten en zes aparte politiezones.

Week na week probeer ik de vinger aan de pols te houden voor Jalta-lezers die door mijn groene bril een kijk krijgen op wat België bezielt. Of net niet. Wat blijkt na vier maanden? Dit is geen reeks ‘Belgium for dummies’. Deze reeks lijkt meer op een kroniek uit en over Absurdistan. Mocht u twijfelen aan het bestaan ervan, nodig ik u graag uit de veel te brede kloof tussen Essen en Roosdaal over te steken.

Afgelopen week was het weer te gek. Ik som slechts vier zaken op, zonder te veel in detail te willen gaan. Googelt u er maar rustig op los met de kernwoorden uit volgende vier anekdotes.

3 mei. De verjaardag van Macchiavelli. De Vlaamse liberalen van Open Vld menen te triomferen. Ze hebben een grote reshuffle in hun politieke personeel georganiseerd. Ze denken dat ze de coalitiepartners – de christendemocratische CD&V en de grootste partij, de Vlaams-nationale N-VA – voorbij hebben gestoken in snelheid. Niets blijkt minder waar.

Omdat de liberale minister Annemie Turtelboom haar naam te veel werd geassocieerd met nieuwe belastingen voor zowat álle Vlamingen – een extra verbruikersbelasting voor energie van ca. 100 euro per jaar – moest ze verdwijnen. Enfin, dat was de reden. Dat haar populariteit sterk was gedaald, wat afstraalde op haar liberale collega’s en partij is belangrijker. De extra belasting was immers naar haar genoemd: Turteltaks.

Turtelboom moest weg. De federale staatssecretaris voor Bestrijding van de Sociale Fraude, Privacy en Noordzee (jawel) Bart Tommelein, algemeen beschouwd als een klasbak, mocht verkassen naar de Vlaamse regering om Turtelboom op te volgen bij Begroting, Financiën en Energie. In de plaats van Tommelein mocht Europees Parlementslid Philippe Debacker staatssecretaris worden. Die staat nu in pole position voor de gemeenteraadsverkiezingen in 2018. Hij wordt er de sterke man. Want ook daar: exit Turtelboom.

Na de reshuffle blijft de vraag wat er met een biomassacentrale in Gent moet gebeuren. Twee miljard euro subsidies kost die fantasie om de klimaatopwarming … euh … tegen te gaan. De liberalen willen die centrale niét bouwen – behalve de Gentse liberalen, die zijn uiteraard wél voor. Op 3 mei hopen ze met Tommelein te kunnen aankondigen dat de bouw van de centrale wordt gestopt.

Alleen … de hele reshuffle gebeurt achter de rug van coalitiepartners CD&V en N-VA. Die lijken er eerst wat beteuterd op staan te kijken. Dus wat doen beide partijen? Achter de rug van de Open Vld slaan ze de handen in mekaar, stappen op 3 mei naar de pers en kondigen triomfantelijk aan dat zíj de centrale sluiten. Weg liberale prijsvogel. Gepakt in snelheid en sluwheid. Wraak is een gerecht dat koud gegeten wordt.

4 mei. Sinds die dag, afgelopen weekend inclusief, staat Vlaanderen op zijn kop omwille van een uitspraak van de grote baas van het Katholiek Onderwijs in Vlaanderen (KOV). Dat onderwijsnet is goed voor een marktaandeel van om en bij de 75 % van de schoollopende kinderen in Vlaanderen. Een 20 % gaat naar het ‘neutrale’ Gemeenschapsonderwijs. De beide onderwijsnetten hebben in de 19de en de eerste helft van de 20ste eeuw een harde strijd gevoerd. Sinds het Schoolpact van 1958 en de defederalisering van Onderwijs in 1988, leven ze in peis en vree naast elkaar.

Lieven Boeve, sinds twee jaar topman van het KOV, houdt een pleidooi voor de ‘dialoogschool’: katholieke scholen met stille ruimtes voor alle religies, positief begrip voor hoofddoeken en de mogelijkheid om islam en andere religies te volgen binnen het bestaande lessenrooster. ‘Actief pluralisme’ heet zoiets in Vlaamse newspeak.

Bart De Wever, voorzitter van de N-VA en nooit verlegen om een scherpe oneliner, reageert prompt. Dat het katholiek onderwijs op de vooravond van Ons-Heer-Hemelvaart – een vrije dag waarvan haast niemand zich nog herinnert wat er dan wordt gevierd – zijn identiteit in de prullenmand gooit en de deur openzet voor islamisering … De toon is gezet. Het debat is, net als het stof, nog niet gaan liggen.

En dan zeggen dat politici in feite niets aan de onderwijsnetten kunnen veranderen, vermits de vrijheid van onderwijs gegarandeerd is in de grondwet, en het KOV in feite privé-onderwijs is …

9 mei. Franstalig liberaal minister Jacqueline Galant (MR) moest als federaal minister verantwoordelijk voor de veiligheid van de luchthavens opstappen omdat ze cruciale informatie in verband met de controle op de veiligheid in Zaventem had achtergehouden, meer zelfs, ze had er over gelogen. Met de aanslagen vers in het achterhoofd, moest minister Galant dus een stap terug zetten. Voortaan zetelt ze in het Waals Parlement. Daar krijgt ze het voorzitterschap in handen van de commissie Toerisme. En zo wordt ze verantwoordelijk voor … de luchthavendossiers van de regionale luchthavens in Wallonië. Pers en politici fronsen hun wenkbrauwen. Galant stelt dat ze heel veel ervaring heeft opgedaan om de nieuwe taak tot een goed einde te brengen.

10 mei. Guy Verhofstadt roept op om Erdogan, president van Turkije te beledigen. Het precaire evenwicht tussen de EU en Turkije hoef ik hier nu niet uit de doeken te doen, dat leest u elders op Jalta.nl. Maar het is weer zo’n typisch reactie à la belge. Tegenover een president die Europese moskeeën uitriep tot bajonetten van de islam, zijn premier impliciet tot ontslag dwingt om een presidentieel regime uit te bouwen, de decennia lange laïcisering met een pennentrek naar de geschiedenisboekjes verhuisde, de gewapende strijd met de Koerden opnieuw aangaat, Syrische vluchtelingen als een onderhandelingsmiddel met (tegen) de EU gebruikt, vrije meningsuiting terugschroeft … Tegen zó iemand roept de fractieleider van de vierde grootste fractie in het Europees Parlement dat we hem voortaan met z’n allen moeten beledigen, dan moet hij ons allemaal vervolgen. Toch? Daar heeft de nieuwe sultan niet van terug, geef toe.

Absurdistan dus. Begrijpt u nu waarom?